In een vorige column heb ik het gehad over bewuster omgaan met de natuur. Toch merk ik daar in de praktijk nog weinig van terug. We praten erover, we delen berichten, we knikken instemmend, maar echte verandering? Dat blijft vaak uit. Er wordt wel gezegd: "de hemel is van de Heer, de aarde heeft Hij aan de mensen gegeven." Maar als je eerlijk kijkt naar wat wij met die aarde hebben gedaan, dan is het soms simpelweg om te huilen. Het is niet iets om trots op te zijn eerder ie

Ik zie mezelf als een kwetsbare oudere. Dat zeg ik niet zomaar; het is iets wat je voelt in kleine momenten, in dingen die voor anderen vanzelfsprekend zijn. Zoals contact met artsen of dagelijkse handelingen zoals boodschappen doen. Vroeger ging je gewoon langs, sprak je iemand, werd er geluisterd. Betalen kon nog met contant geld. Nu moet alles via systemen, wachtwoorden, digitale formulieren, en bijna iedereen betaalt met pinnen of via apps. Het voelt afstandelijk, ingewik