De laatste tijd denk ik vaak na over hoe vaak we het creëren of najagen van een droom uitstellen. We wachten op het perfecte moment, de perfecte omstandigheden, de perfecte middelen of de perfecte energie. En toch zijn sommige van de dingen waar ik het meest van heb genoten in mijn leven, of die ik heb gecreëerd, begonnen als iets kleins en een beetje rommelig. Iets dat niet perfect was, maar wel levend. Zoals appel donuts bakken met bladerdeeg en imperfecte appels uit de tui

In mijn vorige blog deelde ik dat ik het gevoel had dat iets nieuws me riep. Iets dat meer in lijn ligt met wie ik vandaag ben. We zijn nu stap voor stap iets aan het opbouwen dat weerspiegelt wie we nu zijn. Maar hoe meer ik hierover nadenk, hoe meer ik besef dat er een fase zit tussen waar ik vandaan kom en waar ik naartoe ga. Een tussenfase die zowel spannend als verwarrend aanvoelt. Een fase waarin we het oude zijn ontgroeid, maar nog niet volledig zijn aangekomen op de p