Ik heb altijd graag gegeven. Het zit in mijn botten, deels karakter, deels opvoeding, deels een onuitgesproken overlevingsvaardigheid. Toen ik jonger was, kwam het zo natuurlijk om mezelf in anderen te storten. Ik was de helper. Degene die opdaagde. Degene die stilletjes ja zei, zelfs als ik moe was, zelfs als het pijn deed, zelfs als niemand dankjewel zei. Ik dacht er niet veel bij na. Zo was ik nu eenmaal: de pleaser, de overgever, degene die nooit een last wilde zijn. Lang

Ik heb een achtergrond vol trauma. Lange tijd begreep ik niet waarom mijn verleden zo zwaar voelde, waarom het mijn kijk op mezelf, mijn relaties en de wereld zo vormde. Maar nu geloof ik dat God mij op deze reis heeft gebracht juist vanwege dat verleden. Toen we ons huis 4 jaar geleden openden, begonnen we als een gezinshuis. We dachten dat we klaar waren om voor anderen te zorgen vanuit een gezonde plek, omdat we persoonlijk werk hadden gedaan en ons zo goed mogelijk hadde