Dit blogverhaal voelt een beetje kwetsbaar om te delen. Misschien omdat we op dit moment in een periode zitten waarin er zoveel verandert. Een periode waarin een hoofdstuk dat jarenlang een groot deel van ons leven is geweest, is afgesloten. Ik heb nog niet alle woorden voor hoe dat voelt. Maar ik ben dankbaar voor waar we nu staan in het leven en dat deel ik graag. We zijn gestopt met het gezinshuis. Het blijft een bijzondere zin om te schrijven. Want een gezinshuis was voor

Eind februari, begin maart. Het is zo’n moment in het jaar waar ik bijna kinderlijk naar uitkijk. Niet omdat de lente al echt begonnen is, eerder omdat de tuin zich dan nog even uitrekt na de winter, precies lang genoeg voor mij om mijn jaarlijkse snoeironde te doen. Onze appelbomen weten inmiddels wat ze kunnen verwachten. Ik kom er weer aan, snoeischaar in de aanslag, klaar om te proberen hun groei in goede banen te leiden. De afgelopen twee jaar deed ik dat vooral op gevoe