Een nieuwe start maken, zonder helemaal opnieuw te beginnen.

Dit bericht voelt een beetje kwetsbaar, maar ik deel het omdat ik er al een tijd mee rondloop. Ik heb nog niet alle antwoorden, maar ik leer te luisteren naar wat mijn hart me vertelt. Als wat ik zeg jouw raakt, hoop ik dat het de stille plekken in je eigen hart bereikt.

De laatste tijd voel ik een zwaar gevoel diep van binnen. Het is niet luid of eisend, maar het is er. Een zachte herinnering dat er iets gaat veranderen. Ik kan er mijn vinger niet precies op leggen, maar ik voel het. Van buitenaf lijkt alles goed. En op veel manieren is dat ook zo.

Ik ben huismoeder en mijn man en ik runnen samen een non-profitorganisatie. Via deze organisatie hebben we verschillende projecten opgezet die veel voor ons betekenen, vooral ons communityhome en The Green Garden in samenwerking met het Leger des Heils. Deze projecten geven onze dagen betekenis en helpen ons de mensen om ons heen te dienen.

Ondanks al het moois, voelt iets de laatste tijd niet helemaal goed. Het is moeilijk uit te leggen. Ik ben niet ongelukkig, in tegendeel, ik ben heel dankbaar voor het leven dat we hebben opgebouwd. Maar iets roept me om een andere stap te zetten, iets dat beter past bij wie ik nu ben.

Op dit moment wonen we in een huurwoning, en om de een of andere reden voelt dat steeds meer als een constante herinnering dat we nog niet helemaal gesetteld zijn. Hoewel ik dankbaar ben voor het werk dat we doen en het huis waarin we wonen, begint het te voelen alsof we misschien niet volledig leven op een plek die weerspiegelt wie we geworden zijn. Het is niet dat de missie verkeerd is, het is alleen dat het misschien tijd is om iets te creëren dat echt van ons is.

Ik heb altijd geloofd dat ons huis is waar ons hart is, en nu voelt het alsof we die plek nog steeds aan het zoeken zijn. The Green Garden speelt een grote rol in deze verschuiving. We begonnen met enkele kleine planten en bomen. Nu is het een volle, bloeiende tuin waar we voedsel, bloemen en kruiden kweken en dieren zich thuis voelen. Bijen die zoemen in de lavendel, vogels die rond hoppen/ vliegen etc. En elke keer als ik bij een plant, boom of bloem stop, voelt het alsof ik weer contact maak met mezelf. Het is bijna alsof mijn ziel een zucht van opluchting slaakt als ik daar ben.

Het is een eenvoudige, rustige plek waar ik me thuis voel. Een plek die me helpt helderheid te vinden wanneer het leven druk en overweldigend aanvoelt. Vooral wanneer ik stop en mijn handen in de aarde steek, verandert er iets. Het gaat niet alleen om de planten of bloemen, het gaat om wat het verzorgen ervan me herinnert. Het leven heeft seizoenen, en soms moeten we loslaten wat ons niet langer dient om ruimte te maken voor wat kan groeien.

Ik besef nu dat ik dezelfde soort ruimte ook in andere delen van mijn leven wil creëren. Ik wil een zorglandgoed creëren dat echt van ons is, een plek waarin we ons volledig kunnen geven aan wat trouw voelt aan wie we nu zijn, gebaseerd op onze waarden en visie. Een plek waar we onze energie kunnen steken in wat echt belangrijk is, een plek die ons en onze gemeenschap weerspiegelt.

Het is eng om het vertrouwde los te laten, om iets los te laten waarin ik zoveel van mijn hart heb gestopt. Maar ik heb geleerd dat het oké is om te veranderen en toch te eren wat eerder kwam. Ik kan het werk dat we hebben gedaan waarderen en toch de aantrekkingskracht voelen naar iets nieuws, iets dat authentieker voelt. En dat is helemaal oké.

Het is oké om van het leven dat je hebt te houden en toch verandering te willen. Je kunt dankbaar zijn voor wat je hebt opgebouwd en toch verlangen naar iets meer. Het is mogelijk om te eren wie je bent geweest en toch de persoon te omarmen die je aan het worden bent.

Ik weet niet precies wat de toekomst brengt, maar ik weet wel dat ik een plek wil die echt van ons is, een thuis waar ons gezin kan groeien, waar onze kinderen vrij kunnen spelen en waar onze waarden zichtbaar zijn in alles wat we doen. Een plek waar we een community kunnen creëren gebaseerd op onze eigen dromen en visie. Een plek waar The Green Garden zich verder kan uitbreiden.

Ik heb geen haast. Ik probeer zeker niet weg te rennen van het leven dat we hebben opgebouwd. Ik luister gewoon naar de stille stem in mij die zegt: “Je bent dichtbij, maar je bent er nog niet.” Dus ik begin niet helemaal opnieuw. Ik begin opnieuw, met een helderder hart en een beter begrip van wat echt belangrijk is.

En jij? Is er iets in je leven dat om verandering vraagt, ook al heb je al zoveel zegeningen om je heen? Misschien ervaar jij ook een knagend gevoel, een verlangen naar iets dat meer bij jou past. Het kan verwarrend en soms eng voelen, maar weet dit: je bent niet alleen. En het is oké om iets anders te willen.

Neem even de tijd en vraag jezelf:

Waar verlang ik naar?

Wat in mijn leven voelt klaar voor verandering?

Wat durf ik niet los te laten, ook al weet ik dat het me misschien tegenhoudt van het volgende hoofdstuk in mijn leven?

Blijf even bij deze vragen. Vaak komen de antwoorden wanneer we meer ruimte creëren om te luisteren.

Deze reis is niet altijd makkelijk, dus laten we het samen doormaken. Voel je vrij om te reageren of dit te delen met iemand die dit misschien ook moet horen. We proberen allemaal ons pad te vinden, en soms helpt het om het verhaal van iemand anders te horen om je eigen weg te vinden.