Een nieuwe start maken, zonder helemaal opnieuw te beginnen.

Dit blogverhaal voelt een beetje kwetsbaar om te delen. Misschien omdat we op dit moment in een periode zitten waarin er zoveel verandert. Een periode waarin een hoofdstuk dat jarenlang een groot deel van ons leven is geweest, is afgesloten. Ik heb nog niet alle woorden voor hoe dat voelt. Maar ik ben dankbaar voor waar we nu staan in het leven en dat deel ik graag.

We zijn gestopt met het gezinshuis. Het blijft een bijzondere zin om te schrijven. Want een gezinshuis was voor ons nooit zomaar werk. Het was ons leven. Het was onderdeel van onze dagen, van ons huis, van onze keuzes en van wie we de afgelopen jaren zijn geweest. Er is zoveel gebeurd binnen die muren. Mooie momenten, moeilijke momenten, gesprekken, lessen en mijlpalen. Kinderen die kwamen en weer verder gingen. Dingen die we nooit meer zullen vergeten. En nu is dat afgelopen.

Dat voelt soms nog een beetje onwerkelijk. Niet omdat we niet achter onze beslissing staan, maar omdat iets wat zo lang onderdeel van ons dagelijks leven is geweest, ineens niet meer bij onze dagelijkse werkelijkheid hoort. We blijven voorlopig wel gewoon in hetzelfde huis wonen. Dat vind ik eigenlijk heel fijn. De muren zijn hetzelfde, de tuin is hetzelfde en vanuit hier blijven we werken aan onze community-projecten en aan de dingen die we vanuit onze organisatie hebben opgebouwd. Er is dus veel dat hetzelfde blijft, maar er is ook veel veranderd.

Ik merk nu pas dat we de afgelopen jaren eigenlijk altijd bezig waren. Er was altijd wel iemand die iets nodig had, iets wat geregeld moest worden of een situatie waar we onze aandacht aan moesten geven. We gingen door, ook op momenten waarop we eigenlijk niet meer konden.Als ik daar nu op terugkijk, besef ik dat ik mezelf daarin vaak ben vergeten. En misschien, nee niet misschien… ik heb mezelf daardoor verwaarloosd. Dat vind ik best confronterend om toe te geven. Ik denk dat ik zo gewend ben geraakt aan het zorgen voor anderen, dat ik niet altijd meer doorhad hoeveel het van mij vroeg. Nu die constante zorg er niet meer is, merk ik pas hoeveel behoefte ik heb aan rust. Aan tijd. Aan herstellen. Daar wil ik me nu ook echt op gaan richten.

Niet omdat er geen dromen of plannen zijn. Die zijn er zeker. Maar ik wil niet vanuit vermoeidheid bepalen wat we de komende jaren allemaal moeten gaan doen. Ik wil eerst weer wat meer mezelf worden.

En ik denk dat God mij daar ook iets in wil leren. Dat ik niet alles hoef te dragen. Dat ik niet overal verantwoordelijk voor ben en dat ik niet altijd degene hoef te zijn die doorgaat. Dat vind ik misschien nog wel moeilijker dan ik zou willen toegeven. Ik ben gewend om vooruit te kijken. Om plannen te maken en na te denken over wat er moet gebeuren. Maar deze periode vraagt iets anders van mij. Gewoon even niets.

Voor nu kijk ik vooral met dankbaarheid terug op het gezinshuis. Het heeft ons veel gebracht. We hebben zoveel meegemaakt en zoveel geleerd. Niet alles was makkelijk, maar het heeft ons gevormd en ons leven verrijkt. En afscheid nemen van iets wat jarenlang zo'n groot onderdeel van je leven is geweest, mag gewoon even moeilijk zijn. We hoeven niet te doen alsof dat niet zo is. We kunnen dankbaar zijn voor wat deze jaren ons hebben gebracht en tegelijkertijd verdriet voelen omdat ze voorbij zijn. We kunnen opgelucht zijn en toch terugdenken aan alles wat er is geweest. Dat hoeft elkaar niet tegen te spreken.

Tegelijkertijd is er ook ruimte voor nieuwe herinneringen. We zijn nog steeds hier. We hebben elkaar, ons gezin, ons netwerk, onze projecten en ons dagelijks leven. We starten dus niet helemaal van scratch! Alleen ziet het er nu anders uit.

Misschien herken jij jezelf hier wel een beetje in. Misschien zit jij ook in een periode waarin iets is afgesloten en weet je even niet zo goed wat er nu komt. Dan wil ik je meegeven dat je niet meteen alles hoeft te weten. Soms mag je eerst gewoon stilstaan, verwerken en weer op adem komen. Dat is ook wat ik nu probeer te doen. En misschien is dat voor nu genoeg.