Hoe stop je met altijd maar haasten?

Zouden we als mensen verslaafd kunnen zijn geraakt aan een gehaaste manier van leven? Niet omdat we per se door het leven heen willen haasten. Maar omdat we ergens onderweg het gevoel kregen dat het moest.

De maatschappij heeft ons geleerd om het maximale uit onze tijd te halen. Om altijd iets te doen. Om altijd ergens naartoe te werken. En nadat we zo lang op die manier hebben geleefd, is haast normaal voor ons geworden.

Het wordt een val waar we uit kunnen komen, maar waar we ook steeds weer in terug kunnen vallen. Want wanneer je praktisch je hele leven in een constante haast hebt geleefd, kan vertragen ongemakkelijk voelen.

Je hebt eindelijk tijd om stil te zitten, en ineens weet je niet wat je met jezelf moet doen.

Ik denk dat dat een van de moeilijkste kanten van vertragen is. Het is niet altijd zo dat we geen rustiger leven willen. Soms weten we simpelweg niet hoe we zo'n leven moeten leiden. Dus laat me je iets vragen:

Wanneer was de laatste keer dat je nergens naartoe hoefde te haasten?

En toen je die tijd eindelijk had, hoe voelde dat?

Voelde je je rustig?

Of ging je meteen op zoek naar iets om te doen?

In mijn vorige Sit With Your Thoughts vertelde ik iets over hoe ziek worden mij dwong om anders te gaan leven. Ik moest stoppen. Niet omdat ik eindelijk had besloten dat ik rustiger wilde gaan leven, maar omdat mijn lichaam mij vertelde dat ik niet door kon gaan zoals ik bezig was. En dat heeft veel voor mij veranderd.

Ik ben mijn leven nu langzaam weer aan het opbouwen. Ik doe steeds iets meer. Ik vind mijn ritme weer terug. Ik ontdek opnieuw hoe mijn dagen eruit kunnen zien. Maar ik ben nog steeds ziekgemeld. En soms merk ik dat, ook al is mijn lichaam vertraagd, mijn hoofd nog steeds wil haasten.

Ik kan een productieve dag hebben en toch het gevoel hebben dat ik niet genoeg doe. Ik weet dat ik moet rusten en toch het gevoel hebben dat ik zou moeten werken. Ik kan niets dringends te doen hebben en toch in mijn eigen hoofd een gevoel van urgentie creëren. Daardoor besefte ik dat een gehaaste manier van leven niet alleen in onze agenda's zit. De drukke agenda kan verdwijnen, terwijl de druk blijft bestaan.

Heb jij dat weleens bij jezelf opgemerkt? Dat er eigenlijk helemaal geen haast is, maar dat je toch het gevoel hebt dat die er zou moeten zijn? Waar ben je bang voor dat er gebeurt als je gewoon stopt?

Voor mij betekent dat dat ik iets moet leren wat ik eigenlijk nooit eerder hoefde te leren: hoe ik simpelweg tijd kan hebben. Niet hoe ik die tijd moet vullen. Niet hoe ik die tijd productief kan maken. Niet hoe ik ervoor kan zorgen dat ik iets heb om te laten zien voor die tijd. Maar gewoon hoe ik tijd kan hebben. En ik ben ook gaan nadenken over wat de Bijbel zegt over de manier waarop we leven. Jezus was omringd door mensen die Hem nodig hadden. Er waren altijd dingen die Hij had kunnen doen. Mensen om te helpen. Mensen om te genezen. Plaatsen om naartoe te gaan. En toch was Hij niet voortdurend van het ene naar het andere aan het rennen.

Hij maakte tijd om te rusten. Hij maakte tijd om te eten. Hij maakte tijd om alleen te zijn. Hij maakte tijd om met mensen te zijn. Hij was niet op ieder moment beschikbaar voor iedere vraag of verwachting.

En daardoor vraag ik mij af: Hoe zou het eruitzien als ik zou stoppen met iedere vraag, iedere taak en iedere mogelijkheid te behandelen alsof ik er onmiddellijk op moet reageren? Wat als ik mezelf de ruimte geef om even stil te staan voordat ik ja zeg? Wat als ik stop met geloven dat alles zo snel mogelijk moet gebeuren?

Ik denk niet dat vertragen betekent dat je passief wordt of verantwoordelijkheid uit de weg gaat. Het betekent dat je niet toestaat dat haast bepaalt hoe je leeft. Er zijn deadlines. Er zijn verantwoordelijkheden.

Er zijn mensen die iets van ons verwachten. Soms vraagt het leven echt van ons dat we snel handelen.

Dus vertragen kan niet altijd betekenen dat we alles langzamer doen. Het kan betekenen dat we bewuster worden van wat onze haast daadwerkelijk verdient.

Niet alles is dringend. Niet alles hoeft vandaag te gebeuren. Dus vraag jezelf af: Wat in mijn leven vraagt daadwerkelijk om haast? En wat heb ik dringend gemaakt, simpelweg omdat ik gewend ben om zo te leven?

Soms voel ik die druk zelf. Zelfs nu, tijdens mijn herstel, weegt het gevoel dat ik zo snel mogelijk beter moet worden zwaar op mijn hart. Alsof zelfs herstellen iets is waar ik doorheen moet haasten. Maar ik probeer mezelf eraan te herinneren dat dat niet hoeft. Ik mag de tijd nemen. Ik mag rusten. Ik mag dit seizoen laten zijn wat het is. En ik mag erop vertrouwen dat ik niet alles nu al hoef te hebben uitgedacht.

Dus voordat je verdergaat met de rest van je dag, neem even de tijd en vraag jezelf af: Leef ik eigenlijk in een tempo dat gezond voor mij is? Of ben ik simpelweg gewend geraakt aan een gehaaste manier van leven?

Ik denk niet dat we snelheid volledig uit ons leven hoeven te verwijderen. Er zullen altijd momenten zijn waarop we snel moeten handelen. Maar we hoeven haast niet tot onze standaard te maken.

We kunnen in een snelle wereld leven zonder die snelheid toe te laten als de manier waarop we ieder moment leven.

Het kan simpelweg een leven zijn waarin ik meer ruimte heb om op te merken, meer ruimte om te rusten, meer ruimte om aanwezig te zijn en meer ruimte om daadwerkelijk te leven. In de volgende Sit With Your Thoughts wil ik stilstaan bij hoe we een gezonde balans kunnen vinden tussen geven en ontvangen.

Tot de volgende keer.