Afscheid nemen van oude overtuigingen en verouderde gewoontes.

Hoe Zelfreflectie, Moed en Balans Mij Hielpen Dichter bij Mijn Roeping te Groeien

In het leven bewegen we allemaal naar iets toe of dat nu een carrière opbouwen is, een gezin verzorgen, een bedrijf laten groeien, de beste versie van onszelf worden, of misschien een combinatie van deze dingen.

Onze dromen beginnen vaak in de kindertijd, als kleine zaadjes die in ons hart worden geplant. Naarmate we ouder worden, groeien die zaadjes uit tot bomen die (hopelijk) vrucht dragen en iets betekenisvols bijdragen aan de wereld om ons heen. Dat proces ziet er voor iedereen anders uit.

Voor mij wist ik van jongs af aan wat ik wilde doen. Maar weten was niet genoeg. Gaandeweg realiseerde ik me dat ik gewoontes en denkwijzen had ontwikkeld die stilletjes mijn groei saboteerden. Ik besefte ook dat als ik deze denkwijzen en gewoontes niet losliet, ik voor altijd een illusie zou najagen.

Ik had een probleem! Verandering maakte me bang. Ik hield van routine, vertrouwdheid en voorspelbaarheid. Maar diep vanbinnen wist ik dat het blijven in mijn comfortzone me vastzette. Toch vond ik elke keer dat er een nieuwe kans op mijn pad kwam, een manier om het te saboteren soms zonder dat ik het zelf doorhad.

Het keerpunt kwam toen ik besloot anderen te betrekken bij mijn angsten. Ik begon mijn man, zus of een ander familielid te vertellen over de nieuwe uitdagingen die ik aanging. Alleen al hardop zeggen maakte de situatie minder overweldigend. Beetje bij beetje hielp dit me om ongemakkelijke situaties te omarmen. Nu verlamt verandering me niet meer; het rekt me uit.

Omdat verandering me bang maakte, worstelde ik ook met zelfreflectie en het vragen om feedback. We weten allemaal dat het doel van zelfreflectie en feedback is om dingen te veranderen die niet werken. Ik ging van project naar project zonder ooit stil te staan en te vragen: “Wat heb ik goed gedaan? Wat kan ik beter doen?” Zonder reflectie wordt groei bijna per ongeluk.

Uiteindelijk maakte ik er een gewoonte van om regelmatige reflectiemomenten in te plannen. Ik vroeg collega’s, supervisors en zelfs familieleden om eerlijke feedback. Hun inzichten hielpen me op manieren te groeien die ik zelf niet kon zien.

Nu reflecteer ik samen met een coach. Ik ben nog niet waar ik wil zijn, maar ik beweeg met meer helderheid en vertrouwen richting mijn bestemming.

Lang heb ik feedback ook gezien als kritiek. Ik nam het persoonlijk en werd vaak defensief. Maar ik heb geleerd dat feedback een geschenk is, geen bedreiging. Het is geen aanval op wie ik ben; het is een hulpmiddel om te groeien in wie ik bedoeld ben te zijn.

Iets dat me echt hielp, was om schriftelijke feedback te vragen. Dit gaf me de ruimte om het rustig te verwerken, te reflecteren en later opnieuw te bekijken.

Een andere aanname waarin ik geloofde, was dat mensen mijn potentieel zouden opmerken zonder dat ik een woord hoefde te zeggen. Ik dacht dat ik alleen hard hoefde te werken. Maar ik leerde op de harde manier: je krijgt niets als je het niet vraagt.

Als je je niet uitspreekt, je ideeën niet deelt of je behoeften niet uitdrukt, zullen mensen misschien nooit weten waartoe je in staat bent of of je hulp nodig hebt op je pad.

Het was in het begin ongemakkelijk, maar ik dwong mezelf assertiever te zijn. En verrassend genoeg ontdekte ik dat mensen duidelijkheid en eerlijkheid waarderen. Het creëerde sterkere verbindingen en meer kansen.

Maar meer kansen maakten het moeilijk om prioriteiten te stellen. Ik voelde me vaak overweldigd niet omdat ik te veel te doen had, maar omdat ik niet wist wat ik eerst moest doen. Omdat ik geen prioriteiten stelde, deed ik zoveel verschillende dingen die me niet dichter bij mijn doelen brachten, maar me alleen maar bezig hielden. Leren onderscheid te maken tussen mijn “must-do’s” en “nice-to-do’s” maakte een groot verschil. Ik begon ook planningstools en tijdsblokken te gebruiken om mijn dagen bewuster te structureren. Het maakte het leven niet perfect, maar gaf me wel rust in mijn hoofd.

Ik noemde mezelf vroeger een “meester multitasker.” Maar de waarheid? Ik schakelde constant tussen taken, tabbladen en gedachten, waardoor ik me versnipperd en uitgeput voelde.

Na veel onderzoek tijdens mijn studie en werk, realiseerde ik me dat multitasking geen superkracht is—het is een productiviteitskiller. Het verstoort focus, geheugen en efficiëntie.

Nu werk ik in gefocuste blokken, demp ik meldingen wanneer nodig en neem ik korte pauzes om mijn hoofd te resetten. Het verschil is enorm: ik krijg meer gedaan met minder stress.

Op dit moment werk ik eraan meer balans te creëren tussen werk en privéleven. Dit is dus nog steeds een work in progress. Ik ben wat je een “work enthusiast” zou kunnen noemen. Ik hou van wat ik doe, wat geweldig is, maar dat betekent ook dat ik alles in mijn werk stop, waardoor er weinig tijd of energie overblijft voor de rest van het leven.

Ik heb ook gemerkt dat ik het moeilijk vond om om hulp te vragen en erg streng voor mezelf was, omdat ik perfectionistisch was en altijd alles goed wilde doen. Ik stelde anderen voor mezelf, en ik werk hier nog steeds aan. Het zegt iets over mijn eigenwaarde dat ik mijn eigen geluk voor anderen opofferde. Ik ben beter geworden in het stellen van mezelf op de eerste plaats.

Ik weet nu dat als ik mijn doelen en mijn droom van het bezitten van een zorglandgoed wil bereiken, ik afscheid moet nemen van deze denkwijzen en overtuigingen. Ik moet oude gewoontes, perfectionisme en patronen van overbelasting loslaten.

Groei gebeurt niet per ongeluk. Het gebeurt wanneer we eerlijk zijn naar onszelf, openstaan voor verandering en gewoontes ontwikkelen die dienen voor de toekomst die we voor ogen hebben. Ik groei nog steeds. Leer nog steeds. Word nog steeds. Maar door mijn reis te delen, hoop ik dat jij je minder alleen voelt in die van jou.