Leren wachten.

De laatste tijd leer ik iets dat mij niet vanzelf afgaat: hoe te wachten.

Niet het soort wachten waarbij niets gebeurt. Maar het soort wachten waarbij alles stilletjes onder het oppervlak ontvouwt, waar God beweegt, zelfs als ik het nog niet kan zien.

In een wereld die snel beweegt, kan wachten ongemakkelijk voelen. We zijn gewend aan vooruitgang die we kunnen meten, resultaten die we kunnen zien, stappen die we kunnen controleren. Maar de laatste tijd bevind ik me in een ander soort seizoen. Een seizoen waarin nog niet alles duidelijk is. Waar niet alles gehaast kan worden. Waar groei plaatsvindt, maar meestal onzichtbaar blijft. En ik realiseer me dat God vaak werkt in de stille momenten, waarbij Hij voorbereidt wat komen gaat op manieren die ik niet begrijp.

En eerlijk gezegd, dat soort wachten daagt me uit. Want een deel van mij wil nog steeds vooruit. Dingen oplossen, bouwen, beslissen, dingen laten gebeuren. Visie zo snel mogelijk werkelijkheid maken.

Maar dit seizoen blijft me zachtjes herinneren: niet alles is bedoeld om geforceerd te worden. Sommige dingen zijn bedoeld om gevormd te worden. Sommige dingen worden door Gods hand gevormd, op het juiste moment.

Terwijl we ons gemeenschapshuis en onze tuin hebben opgebouwd en dromen over het zorglandgoed, realiseer ik me dat wachten niet leeg is. Het is juist vol.

Vol voorbereiding. Vol vorming. Vol stille afstemming, geleid door Gods wijsheid.

Net zoals in de tuin groeit niet elk zaadje op het moment dat het geplant wordt. Sommige hebben meer tijd nodig. Sommige hebben andere omstandigheden nodig. Sommige ontwikkelen wortels voordat ze leven boven de grond laten zien. En hoe graag je het ook zou willen versnellen, het kan niet.

Je kunt water geven. Je kunt verzorgen. Je kunt de juiste omgeving creëren. En je kunt bidden, in vertrouwen dat God werkt, zelfs in de ruimtes die je niet kunt zien. Maar je kunt groei niet haasten.

En misschien is dat wel waar ik het meest van leer.

Wachten leert me vertrouwen. Vertrouwen dat God leidt wat we opbouwen en dat het niet allemaal tegelijk hoeft te gebeuren. Vertrouwen dat wat voor ons bedoeld is, op het juiste moment zal komen. Vertrouwen dat, zelfs als ik geen vooruitgang zie, God nog steeds achter de schermen bezig is.

Het leert me ook geduld met mezelf.

Niet elke stap hoeft perfect te zijn. Niet elke beslissing hoeft direct genomen te worden. Niet elke kans hoeft meteen gepakt te worden.

Soms is het krachtigste wat je kunt doen: pauzeren.

Observeren. Luisteren. Bidden. Aanwezig blijven. Want wachten is niet de afwezigheid van groei. Het is vaak juist waar de diepste groei plaatsvindt. Ik besef ook dat dit seizoen van wachten mij voorbereidt op wat komen gaat.

Want de droom die we dragen, het zorglandgoed, de ruimte die we voor anderen willen bouwen, zal meer van ons vragen dan waar we nu staan. Meer capaciteit. Meer wijsheid. Meer structuur. Meer stabiliteit. En als dat zo is, dan is dit seizoen geen vertraging. Het is een voorbereiding, georkestreerd door God.

Een versterking. Een verfijning. Een stille opbouw van fundamenten die later iets veel groters moeten kunnen dragen.

Dus in plaats van weerstand te bieden tegen dit seizoen, leer ik erin te leunen.

Om wachten te zien als onderdeel van de reis. Niet als iets dat me tegenhoudt, maar als iets dat me op een andere manier vooruit brengt, geleid, gevormd en gedragen door God.

Als jij je ook in zo’n seizoen bevindt, waarin alles langzamer lijkt te gaan dan je verwachtte, of waarin de volgende stap nog niet volledig duidelijk is, wil ik je aanmoedigen:

Je loopt niet achter. Je wordt voorbereid.

Niet alles wat groeit is meteen zichtbaar. Niet alles wat belangrijk is, gebeurt snel.

Sommige dingen kosten tijd omdat ze bedoeld zijn om te blijven.

Blijf dus aanwezig. Blijf zorgen voor wat al in je handen is. Blijf bouwen, ook als het klein lijkt. En vertrouw erop dat God werkt in elk zaadje, elke daad van zorg, elk stil moment, zelfs nu.

Langzaam. Gestaag. Precies op tijd.