“De noodzaak van een coach (die met je meeloopt)”

RRockey's woorden weerklonken in mijn hoofd terwijl ik op de bank zat en gedachteloos door mijn telefoon scrollde. De laatste keer dat ik een coach inhuurde, was ongeveer drie jaar geleden, toen mijn leven voelde alsof het uit elkaar viel. Drie gekneusde ribben en vijf kinderen die wild door een huis renden dat meer chaotisch dan comfortabel aanvoelde. Toen wist ik niet meer wat ik moest doen. Ik voelde mij verloren in het lawaai, de rommel, de constante eisen. Ik wist dat ik hulp nodig had, maar ik had geen idee waar ik moest beginnen. En toen kwam ze, mijn life coach.

Ik herinner me nog goed de dag dat ze mijn huis binnenkwam. Rustig, zelfverzekerd en totaal onaangedaan door de chaos om ons heen. Ze ging tegenover me zitten, glimlachte en zei:“Vertel me, hoe kan ik je helpen?”

In het begin aarzelde ik. Waar zou ik überhaupt beginnen? Maar de warmte in haar ogen gaf me een veilig gevoel, dus begon ik te praten. Eerst langzaam, en toen ineens allemaal tegelijk. Ik vertelde over de slapeloze nachten, de eindeloze to-do lijstjes, het gevoel dat ik constant achterliep. Ik legde alle rommel in mijn hoofd en hart bloot. En toen ik klaar was, realiseerde ik me iets vreemds. Ik kon weer ademen. Had ik echt al die tijd alles in me gehouden?

Nee, dat was het niet. De waarheid was dat ik voor het eerst in lange tijd niet alles alleen droeg. Iemand anders hielp me het gewicht te dragen. En niet zomaar iemand, maar iemand die wist hoe ze me kon helpen door de chaos te navigeren, doelen te stellen en er daadwerkelijk naartoe te werken. We begonnen klein: mijn planning organiseren, rustige momenten voor mezelf vinden, grenzen stellen met de kinderen. Beetje bij beetje begonnen dingen te verschuiven. Het huis werd niet magisch stil, vijf kinderen tenslotte, maar ik voelde me steviger. Meer gegrond.

Wanneer ik nu terugkijk naar die eerste sessie en waar ik vandaag ben, voel ik niets dan dankbaarheid. Ik weet dat ik dit punt nooit had bereikt zonder haar begeleiding. Dus toen Rockey's woorden opnieuw in mijn hoofd weerklonken: misschien moet je die coach weer inhuren. wist ik dat hij gelijk had. Ik bevond mij niet meer op dezelfde levensfase als de vorige keer. Het leven viel niet uit elkaar, maar ik voelde dat de randen begonnen te rafelen. Ik had iemand nodig die me kon helpen de losse draden aan te trekken voordat ze volledig losraakten. Ik pakte mijn telefoon, scrolde door mijn contacten en vond haar naam opnieuw. Mijn hart begon sneller te kloppen toen ik een bericht typte. Toen ze terugstuurde met een datum en tijd, overspoelde een golf van opluchting me. Ik had niet beseft hoeveel ik dit nodig had totdat dat moment kwam.

Vandaag loopt ze nog steeds met me mee, biedt ze duidelijkheid en begeleiding wanneer ik het nodig heb en houdt ze me verantwoordelijk voor de doelen die ik heb gesteld. En eerlijk gezegd, ik besef nu dat ik waarschijnlijk nooit meer zonder coach zal leven. Ik geloof ook dat iedereen minstens één coach in zijn leven nodig heeft. Ik weet dat het inhuren van een coach of er één krijgen via je werk niet voor iedereen mogelijk is, maar het is het onderzoeken waard. Steeds meer werkgevers zien het belang in van investeren in het persoonlijke welzijn van hun medewerkers. En als dat niet mogelijk is, zijn er andere deuren waar je op kunt kloppen. Soms zit de juiste persoon al in je leven: een vriend, een collega, misschien zelfs je baas. Je zou versteld staan hoeveel mensen bereid zijn om één of twee keer per maand met je te zitten, je gedachten te ordenen, doelen te stellen en je verantwoordelijk te houden.

Als dit bericht jouw hart raakt, zoek dan iemand die je kan helpen weer te ademen. Want de waarheid is dat de dromen en doelen die we in ons hart dragen vaak te groot zijn om alleen op te bouwen. Of het nu gaat om het opnieuw opbouwen van je leven na een moeilijke periode, het vinden van balans in de chaos van het dagelijks leven, of het werken aan iets groters, zoals wij doen met ons zorglandgoed, we kunnen niet alles alleen dragen. Het is dan ook de moedigste stap om gewoon iemand uitnodigen om met ons mee te lopen.