Een wildplukdag in de fruitboomgaard van The Green Garden

Vanmorgen liep Amora alweer de tuin in. Nog voordat ik goed en wel kon kijken wat ze ging doen, was ze al op zoek naar de vruchten die vandaag rijp zouden zijn. Ze liep van de ene struik naar de andere en inspecteerde zorgvuldig wat er geplukt kon worden.

En terwijl ik naar haar keek, dacht ik: wat heeft ze hier eigenlijk veel geleerd.

Toen ze net begon met het ontdekken van de tuin, plukte ze eigenlijk alles wat ze zag. Zodra er ergens een vruchtje aan een plant zat, moest die natuurlijk geplukt worden. Al snel kwam ze er, met ook een beetje uitleg van ons, achter dat niet iedere vrucht die er mooi uitziet ook al klaar is om te eten. Sommige vruchten zijn nog hard, zuur of gewoon nog niet op smaak. We hebben haar uitgelegd dat een vrucht tijd nodig heeft om te groeien en rijp te worden.

Daardoor heeft ze geleerd dat je niet alles altijd meteen kunt hebben. Soms moet je wachten totdat iets er echt klaar voor is. Inmiddels loopt ze bijna dagelijks door de tuin om te kijken welke vruchten vandaag rijp zijn. Is een vrucht nog niet klaar, dan laat ze hem hangen. En als ze ziet dat hij mooi rijp is, weet ze dat het tijd is om te plukken. Ik vind het zo bijzonder om dat proces te zien. Want eigenlijk leert ze hiermee iets wat veel groter is dan alleen wanneer je een vrucht moet plukken. Ze leert geduld. Ze leert kijken. Ze leert dat je niet alles meteen hoeft te hebben.

Ik denk dat kinderen soms veel meer leren door iets zelf te ervaren dan wanneer wij het ze proberen uit te leggen. Amora hoeft niet alleen van ons te horen dat ze geduldig moet zijn. De tuin leert het haar ook vanzelf. Een onrijpe aardbei die zuur smaakt, vertelt haar soms meer dan duizend woorden.

En eerlijk gezegd is dat ook voor ons als volwassenen een mooie herinnering. Ook wij mogen leren wachten totdat de vruchten echt rijp zijn. We leven in een wereld waarin we vaak alles snel willen: snel resultaat, snelle groei en snel oogsten. Maar de tuin laat ons ieder jaar opnieuw zien dat sommige dingen simpelweg tijd nodig hebben. Soms moet je iets gewoon laten groeien.

Het doet mij ook denken aan het Bijbelse principe van zaaien en oogsten. Wat je vandaag zaait, zie je niet altijd morgen terug. Soms duurt het maanden of zelfs jaren voordat je iets kunt oogsten. Dat vraagt geduld en vertrouwen. Ook daarin leert de tuin mij dat wij mogen zaaien, verzorgen en trouw zijn in wat God ons heeft toevertrouwd, maar dat Hij uiteindelijk de groei geeft.

Dit jaar is er echt ontzettend veel te oogsten in de fruitboomgaard. Vooral de bosvruchten en bessen groeien massaal. Iedere keer als ik door de tuin loop, verbaas ik mij weer over hoeveel er inmiddels groeit. We mochten dit jaar zoveel bramen oogsten, maar ook druiven, frambozen, aardbeien en nog zoveel meer. Het geeft mij iedere keer weer een heel goed gevoel wanneer ik met een volle oogst uit de tuin kom. Niet alleen omdat het fijn is om zoveel fruit te hebben, maar vooral omdat je letterlijk ziet wat er is ontstaan. Je hebt eerst een klein plantje. Je zorgt ervoor. Je geeft water. Je wacht. Je ziet de eerste bloesems komen. Dan verschijnen de eerste kleine vruchten en uiteindelijk heb je ineens een volle mand. Dat proces blijft bijzonder.

Soms loop ik gewoon door de tuin en realiseer ik mij ineens hoeveel er in korte tijd veranderd is. Wat een paar jaar geleden nog een idee was, staat nu letterlijk voor onze ogen. Planten die klein begonnen, zijn inmiddels uitgegroeid tot struiken die ons ieder jaar meer beginnen te geven.

De tuin laat mij steeds meer zien dat groei niet altijd direct zichtbaar is. Soms gebeurt er een hele tijd ogenschijnlijk niets. Je geeft water, je zorgt, je wacht en je vraagt je misschien af wanneer er eindelijk iets gaat gebeuren. En dan ineens zie je groei. Eigenlijk werkt het leven soms precies zo.

Misschien is dat ook wel waarom ik zo van tuinieren ben gaan houden. De tuin is voor mij allang niet meer alleen een plek waar we voedsel verbouwen. Het is ook een plek waar ik leer, nadenk en tot rust kom.

Dit jaar konden we ook voor het eerst echt een wildplukdag organiseren in de fruitboomgaard. Een dag waarop kinderen, vrijwilligers en jongeren uit het kamertrainingcentrum welkom waren om samen de tuin in te gaan en zelf fruit te plukken. We liepen samen door de boomgaard en bekeken welke vruchten rijp waren. De kinderen mochten zelf plukken en ondertussen leerden ze ook welke vruchten ze konden herkennen en wanneer iets klaar is om geoogst te worden. Natuurlijk werd er tussendoor ook volop geproefd.

Wat ik zo leuk vind aan zo’n wildplukdag, is dat het niet alleen gaat om het fruit dat iemand mee naar huis kan nemen. Het gaat ook om de ervaring. Even naar buiten, met je handen bezig zijn, ontdekken waar voedsel vandaan komt en ervaren dat je soms moet wachten voordat je iets kunt oogsten.

Dit is precies wat we met de fruitboomgaard willen creëren. Een plek waar mensen uit onze community welkom zijn om mee te doen en te genieten van wat de tuin voortbrengt.Volgend jaar willen we dit verder uitbreiden. Ons doel is om nog meer mensen binnen onze community gratis de mogelijkheid te geven om te komen wildplukken in de fruitboomgaard. Want als de tuin overvloed geeft, geloven wij dat die overvloed gedeeld mag worden.

Ik weet nog niet precies hoe groot The Green Garden uiteindelijk zal worden. Maar ik weet wel dat ik steeds meer voor mij zie dat mensen hier welkom zijn. Kinderen die komen leren over planten, mensen uit onze community die samen komen oogsten en vrijwilligers die meehelpen. Misschien straks mensen die hier hun eerste moestuinervaring opdoen. Gewoon een plek waar je welkom bent en waar je iets mag komen halen, maar misschien ook iets mag komen brengen.

Een deel van onze druivenoogst hebben Rockey, Amora en ik dit jaar gebruikt om zelf druivensap te maken. Het was eigenlijk gewoon een leuk experiment als gezin. Samen de druiven plukken, ermee aan de slag gaan, een beetje uitproberen, lachen, proeven en uiteindelijk ons eigen druivensap maken.

Het zijn misschien kleine momenten die op het eerste gezicht niet zo bijzonder lijken, maar juist deze momenten maken voor mij het leven waardevol. Samen bezig zijn, samen ontdekken en samen genieten van iets wat we zelf hebben laten groeien.

Als ik terugkijk naar hoe The Green Garden is begonnen en zie hoe de tuin er nu bij staat, kan ik daar echt dankbaar voor zijn. De planten worden sterker. De oogst wordt groter. En steeds meer mensen kunnen ervan genieten. En misschien is dat uiteindelijk wel waar een tuin voor mij over gaat. Niet alleen over wat je zelf kunt oogsten, maar ook over wat je kunt delen.