Het najagen van experimenteren in plaats van perfectionisme.

De laatste tijd denk ik vaak na over hoe vaak we het creëren of najagen van een droom uitstellen.

We wachten op het perfecte moment, de perfecte omstandigheden, de perfecte middelen of de perfecte energie. En toch zijn sommige van de dingen waar ik het meest van heb genoten in mijn leven, of die ik heb gecreëerd, begonnen als iets kleins en een beetje rommelig. Iets dat niet perfect was, maar wel levend.

Zoals appel donuts bakken met bladerdeeg en imperfecte appels uit de tuin. Een alinea schrijven die nog onzeker voelt, maar wel eerlijk is. Een boom in een pot planten, ook al staat er op het label dat het “niet ideaal” is. Of gewoon beginnen voordat je er klaar voor bent. Ik vraag mezelf vaak af: wat als het doel niet perfectie is, maar ontdekken? Wat als “ik weet nog niet hoe” geen blokkade is, maar een uitnodiging?

Ik heb gemerkt dat hoe meer ik experimenteer, hoe plezieriger ik het proces vind. Het resultaat kan me verrassen, of het kan compleet mislukken. Maar hoe dan ook: ik heb iets geleerd. Ik ben in beweging gekomen. Ik ben gegroeid. Het herinnert me er telkens weer aan dat perfectionisme ons stil laat staan, terwijl experimenteren ons vrijheid geeft. Daarom ben ik mijn week steeds meer gaan zien als een reeks experimenten, in plaats van als een lijst met resultaten. De ene dag probeer ik te schrijven met muziek aan. De andere dag kook ik zonder recept, verplaats ik spullen in een hoekje van het huis, of schets ik een idee dat ik niet eens van plan ben af te maken. Sommige dingen blijven. Sommige mislukken. Maar ik meet succes niet langer alleen in productiviteit. Ik meet het in levendigheid.

Er zit zoveel mogelijkheid in een vraag als:“Wat gebeurt er als ik…?”Niet als een eis om succesvol te zijn, maar als een deur naar nieuwsgierigheid. Experimenteren betekent niet dat je onzorgvuldig bent, het betekent dat je moedig bent. Het betekent dat je komt opdagen zonder garanties en vertrouwt dat er toch iets waardevols kan ontstaan. Hoe meer ik dit omarm, hoe minder druk ik voel om het “goed” te doen. En hoe meer ik begin te genieten van wat ik eigenlijk aan het doen ben, in plaats van alleen van wat het misschien ooit zou kunnen worden. Dus als je ergens op hebt zitten wachten om te beginnen… misschien is dit wel het perfecte moment om juist niet te wachten. Probeer het gewoon. En kijk wat er gebeurt.

Deze manier van denken verandert langzaam hoe ik meer dingen benader dan alleen creatieve projecten. Ook in gesprekken, in het ouderschap, of bij het plannen van de seizoenen die voor ons liggen, probeer ik meer ruimte te laten voor het onbekende. Voor beginpunten waarvan het einde nog niet duidelijk is.

Elke week stel ik mezelf daarom een paar vragen: Wat zou ik kunnen proberen zonder te weten hoe het zal aflopen? Waar wacht ik op perfectie terwijl ik ook gewoon kan beginnen? Wat is één ding waar ik gewoon een beetje mee kan spelen, puur voor het plezier? Of dat nu iets maken vanaf nul is, een klein tuinproject beginnen, of gewoon een idee opschrijven dat al een tijdje door mijn hoofd dwaalt.

Ik hoop dat je met me mee wilt experimenteren. Niet omdat we meer dingen nodig hebben. Maar omdat het goed is om te onthouden dat we mogen ontdekken. Er zit iets bevrijdends in het omarmen van imperfectie. Niet alleen in creatief werk, maar in het leven zelf. In ouderschap, relaties of persoonlijke groei raken we vaak gevangen in het idee dat we het “goed” moeten doen. Maar perfectionisme kan ook een kooi zijn. Het houdt ons tegen om te proberen, te experimenteren of gewoon te ontdekken. Wat als vrijheid juist ligt in het toestaan dat we soms een beetje falen? Dat we dingen proberen die spannend voelen? Of gewoon kijken wat er gebeurt, zonder bang te zijn voor oordeel?

Deze verandering in mindset heeft ervoor gezorgd dat ik meer van de reis zelf geniet. Het geeft me ruimte om dingen te proberen die ik vroeger misschien had afgewezen omdat ze niet “perfect” waren of niet pasten binnen het beeld dat ik dacht dat klopte. Hoe meer ik experimenteer, hoe meer ik zie hoe bevrijdend het is om de rommeligheid van creativiteit en van het leven zelf te omarmen. Dus hierbij een ode aan experimenten. Groot en klein. Rommelig en onaf. Simpel en complex. Elke poging leert ons iets nieuws. Elke stap vooruit, hoe imperfect ook, brengt ons een beetje dichter bij wie we aan het worden zijn.

Daarom neem ik jullie ook mee op onze reis richting het bezitten van een eigen landgoed.

Het is een droom die groot voelt. Misschien zelfs een beetje onmogelijk soms. Maar in plaats van te wachten tot alles perfect uitgedacht is, kiezen we ervoor om gewoon te beginnen. Om het idee te verkennen, kleine stappen te zetten en te zien waar het pad ons brengt. In veel opzichten is het gewoon weer een experiment in het bouwen van een leven dat betekenisvol en levendig voelt. Dus als perfectionisme je heeft tegengehouden om ergens aan te beginnen, nodig ik je uit om het idee los te laten dat dingen eerst perfect moeten zijn voordat ze mogen bestaan. Begin waar je bent. Met wat je hebt. En kijk waar het je brengt.

Het resultaat kan je verrassen. Maar één ding is zeker: je zult het nooit weten als je het niet probeert.

Dus probeer deze week iets waar je al een tijdje mee wacht omdat je je nog niet klaar voelt.

Schrijf een rommelige eerste versie. Kook zonder recept. Zeg wat je wilt zeggen zonder alles eerst te overdenken. Leer iets door het te doen. Wat ga jij proberen zonder te weten hoe het zal aflopen? Vergeet niet: we zijn niet gemaakt om perfect te zijn. We zijn gemaakt om te veranderen, te proberen, te groeien…en soms gewoon opnieuw te beginnen.