Het leeghalen van onze wellness escape in Suriname

Ik schrijf dit vanuit Suriname, waar we de afgelopen tijd hebben gewerkt aan onze toekomstige wellness escape. Een project dat veel voor mij betekent. Vorig jaar hebben we de fundering vernieuwd en de buitenkant van het huis geschilderd. Het was een mooie eerste stap. Dit jaar stond er iets heel anders op de planning. Het leeghalen van het huis.

Een paar dagen geleden liep ik voor het eerst in vier jaar weer alle kamers door. Niet om te kijken wat er gebouwd of gerenoveerd moest worden, maar om uit te zoeken wat er nog stond. En dat bleek meer te zijn dan ik dacht. Oude spiegels. Een wekker. Mokken. Tekeningen. Kasten vol spullen waarvan ik niet eens meer wist dat ze er waren. Sommige dingen stonden er waarschijnlijk al jaren zonder dat iemand er echt naar omkeek.

Terwijl ik door het huis liep, realiseerde ik me dat we vorig jaar vooral bezig waren geweest met de buitenkant. De fundering. De muren. De verf. Maar nu was het tijd voor iets anders. Ruimte maken.

Dus begonnen we. Tas voor tas. Lade voor lade. Hoekje voor hoekje. Sommige spullen riepen herinneringen op. Andere konden zonder twijfel weg. Maar het meeste zette me vooral aan het denken. Hoe vaak houden we dingen vast, simpelweg omdat ze er altijd al zijn geweest?

Ik voelde me niet gehecht aan veel van de spullen die we tegenkwamen. Eerlijk gezegd voelde het meeste gewoon... in de weg. Maar het zette me aan het denken. Niet alleen over spullen, maar ook over de dingen die we op andere manieren met ons meedragen. Soms is vasthouden aan spullen, overtuigingen of gewoontes eigenlijk een manier om controle te houden. Maar om te kunnen groeien en helen, moeten we leren onze grip te versoepelen, onzekerheid en ongemak te omarmen,

Sommige dagen voelde het opruimen overweldigend. Andere dagen juist bevrijdend. En naarmate de rommel verdween, leek het huis weer te ademen. En op een bepaalde manier, ik ook. Ik heb in dit proces geleerd dat loslaten niet alleen gaat over het opruimen van oude spullen. Het gaat ook over ruimte maken in ons hoofd en hart. Terwijl ik door elke kamer liep, sorterend en wegdoend, begon ik ook te merken wat ik emotioneel meedroeg. Oude gewoontes. Achterhaalde denkpatronen. Overtuigingen die me ooit beschermden, maar me nu misschien juist tegenhouden.

Ik realiseerde me hoe makkelijk het is om vast te houden aan routines of ideeën, alleen maar omdat ze vertrouwd zijn. Zelfs als ze zwaar voelen. Zelfs als ze ons tegenhouden. Het vergt moed om toe te geven dat er iets moet veranderen. Niet alleen om ons heen, maar ook in onszelf. En dat soort innerlijke opruiming is stil en langzaam werk. Maar het is krachtig. Een deel van dat proces betekent voor mij ook leren om controle los te laten. Ik heb geleerd dat ik groei niet kan micro-managen. Niet die van het huis, niet die van de tuin en niet die van mezelf.

Dingen wortelen wanneer ze daar klaar voor zijn. Vooruitgang komt vaak in golven, niet volgens een strak schema. Dat is soms ongemakkelijk. Maar daar zit ook iets moois in. In het vertrouwen dat iets groeit, zelfs wanneer je het nog niet volledig kunt zien. Elke lade die ik leegmaakte en elke keuze om iets los te laten, gaf me een beetje meer helderheid. Een beetje meer rust. Het herinnerde me eraan dat transformatie niet alleen gaat over wat we opbouwen. Het gaat net zo goed over wat we loslaten.

Loslaten creëert ruimte. Voor nieuwe gedachten. Nieuwe energie. Nieuwe manieren van zijn en doen.

Ondertussen hebben we dit jaar ook mooie stappen gezet in de ontwikkeling van onze wellness escape. We brachten nieuwe stekjes mee vanuit The Green Garden Nederland. Onze lavendel-, calamondin-, citroenmelisse- en salieplanten om onze tuin in Suriname verder te verrijken. Het is bijzonder om te zien hoe ze langzaam wortelen in nieuwe grond.

Daarnaast hebben we gezorgd voor de bestaande planten en bomen in de tuin. De papajaboom, bananenboom, guaveboom, marva plant en nog veel meer. Kleine herinneringen dat het leven steeds doorgaat en zichzelf telkens opnieuw vernieuwt. Ook hebben we een airconditioner geïnstalleerd in 1 slaapkamer en offertes aangevraagd voor een nieuw dak en een gietvloer. Het zijn misschien geen grote stappen op zichzelf. Maar ze brengen ons wel steeds dichter bij de plek die we voor ogen hebben.

Want dit project is inmiddels veel meer geworden dan een renovatie. Door het een groter doel te geven, groeit het langzaam uit tot een plek van herstel. Een plek waar mensen kunnen uitademen. Waar zorgverleners, mantelzorgers en anderen die veel dragen even tot rust kunnen komen. Maar ook een plek waar professionals kunnen verblijven om hun kennis en ervaring te delen met de lokale gemeenschap, bijvoorbeeld door het geven van cursussen of gastlessen.

We zijn er nog niet. En misschien is dat juist de uitdaging van deze renovatie. Het is langzaam.

Soms ongemakkelijk. En het vraagt vaak meer geduld dan je denkt. Maar tegelijkertijd maakt het de weg vrij voor iets echts. Iets blijvends. Deze reis doet me denken aan iets waar ik eerder over schreef:

"Opnieuw beginnen, maar niet vanaf scratch." Want dat is precies hoe dit voelt. We renoveren niet alleen een huis. We bouwen ook opnieuw aan hoe we leven. Loslaten wat niet meer past. Of het nu gaat om denkpatronen, routines of ruimtes die we zijn ontgroeid. Dat is niet altijd makkelijk. Maar het brengt ons vaak dichter bij een leven dat beter aansluit bij wie we vandaag zijn.

Loslaten zal waarschijnlijk nooit eenvoudig worden. Zeker niet wanneer het betekent dat je controle moet opgeven. Maar hoe meer ik dingen loslaat, hoe helderder ik zie wat er werkelijk toe doet. En langzaam leer ik erop te vertrouwen dat de ruimte die ontstaat, zowel in dit huis als in ons hart, niet leeg is. Maar dat het ruimte is voor iets nieuws.

P.S. Wil je dit betekenisvolle project steunen of met ons samenwerken? Dan waarderen we jouw steun enorm. Neem gerust contact met ons op.