Schaamte, angst, twijfel, verdriet en onzekerheid voelen, maar het toch doen.

Trouwen met mijn man was een grote, vreugdevolle stap, maar het bracht ook zijn eigen lagen van schaamte, angst, twijfel, verdriet en onzekerheden met zich mee. We konden geen eigen huis vinden, dus woonden we een tijd bij zijn moeder. En eerlijk? Ik vond het heerlijk om bij zijn moeder te wonen. Het was een seizoen waarin we diepe liefdesbanden opbouwden.

Maar zelfs in die liefde slopen schaamte, angst, twijfel, verdriet en onzekerheden binnen. Door wat mensen zeiden. Angst fluisterde: “Is dit hoe mensen ons vanaf nu zullen zien?” Schaamte zei: “Jullie hebben geen eigen plek, dus dat zegt wel iets over jullie.” In de moeilijke momenten van dat seizoen vroeg ik altijd aan God: “Waarom voelt dit zo pijnlijk?” In die momenten voelde ik steeds: “Dit is niet het einde van je verhaal. Geniet ervan zolang het duurt.”

Uiteindelijk verhuisden we naar een plek waar we samenleefden met statushouders. Ook dat vond ik prachtig. Hun veerkracht, warmte en verhalen veranderden mij. Ze verruimden mijn kijk op wat gemeenschap kan zijn. Maar opnieuw slopen schaamte, angst, twijfel, verdriet en onzekerheden binnen. Mensen oordeelden over hoe we leefden, fluisterden over ons, maakten aannames en grapjes. Niet alleen over ons huis, maar ook over onze waarde. En zoveel emoties voedden zich daarmee.

Maar zelfs in die momenten herinnerde God mij aan de roeping op mijn leven. Dat ik daar niet per ongeluk was geplaatst. Dat dit deel was van het verhaal dat Hij door mij heen schreef. Hij fluisterde: “Je wordt geworteld.” En in die waarheid begon mijn zelfvertrouwen te groeien. Niet in wat anderen zeiden, maar in wat God al over mij had uitgesproken.Toen we begonnen met het familiehuis, kwamen deze gevoelens opnieuw naar boven, als oude bekenden. De kwetsbaarheid van het openen van onze deur voor anderen, van onze intenties zichtbaar maken, riep die bekende gedachten op: “Wie zal oordelen?”“Heb ik wel genoeg ervaring om dit te doen?”“Wat als ik faal, voor iedereen?”En ik bad: “God, U hebt mij geroepen om dit te doen, dus wilt U mij hier ontmoeten.” En op de een of andere manier deed Hij dat altijd. In stille bemoedigingen, in kracht die ik niet zelf opwekte. Elke keer dat ik twijfelde, herinnerde God mij: “Je bouwt dit niet alleen.”

Toen we The Homeostasis Foundation startten en het familiehuis uitbreidden naar een gemeenschapshuis met een community garden, werden schaamte, angst, twijfel, verdriet en onzekerheden nog luider. Gedachten zoals: “Je bent er niet klaar voor.” “Je bent niet gekwalificeerd.” “Mensen zullen praten.” bleven terugkomen. En toen ik om geld vroeg om de missie te ondersteunen, overspoelden angst, twijfel en onzekerheden mij bijna. Wat als mensen denken dat ik aan het bedelen ben? Wat als ze denken dat ik een oplichter ben? Wat als ze nee zeggen?

Mijn reis delen op social media bracht ook uitdagingen met zich mee. Ik vroeg me af: Is dit te persoonlijk? Te rommelig? Te veel? Schaamte, angst, twijfel, verdriet en onzekerheden slopen in elke post. Maar toch bleef ik delen, omdat God niet om perfectie vroeg, maar om gehoorzaamheid en om te durven experimenteren. En ik vertrouwde erop dat mijn stem iemand anders kon helpen doorbreken.

Dus ik vroeg het toch. Ik sprak toch. Ik postte toch. Ik bleef bouwen… toch.

Omdat ik wist dat deze visie niet alleen van mij was, maar van God. En als Hij die aan mij gaf, zou Hij mij ook toerusten om die te dragen.

Dit is wat ik heb geleerd op mijn levensreis: Schaamte, angst, twijfel, verdriet en onzekerheden betekenen niet altijd dat je iets verkeerd doet. Soms zijn het signalen dat je iets moedigs doet. Iets wat je oude zelf nooit had durven proberen. Ze verschijnen wanneer je groeit, wanneer je ruimte inneemt, wanneer je de roeping leeft die God in je hart heeft gelegd. Ik heb schaamte, angst, twijfel, verdriet en onzekerheden gevoeld bij elke stap. Maar ik heb ze nooit laten leiden. Ze mogen naast me lopen, maar ze bepalen mijn keuzes niet. Ze raken mijn visie niet, omdat ze uiteindelijk steppingstones zijn geworden. Daarom bouw ik nu iets dat ertoe doet. Iets wat God in mij heeft geplant, zelfs toen ik eraan twijfelde. En ik voel liever “de angst om te falen” of “de schaamte om zichtbaar te zijn” dan de spijt van klein blijven met een roeping die God mij heeft toevertrouwd.

Als schaamte, angst, twijfel, verdriet of onzekerheden je stil proberen te houden, laat me je dit herinneren:

Je mag ruimte innemen.Je mag groeien.Je mag gezien worden, juist terwijl je nog in ontwikkeling bent.En je mag geloven dat God je kan gebruiken precies zoals je bent. Niet wanneer je perfect bent, maar nu.

Schaamte, angst, twijfel, verdriet en onzekerheden zijn niet alleen gevoelens waar je doorheen moet. Het zijn vermomde leermeesters. Eerst voelen ze als muren die zeggen: “Stop. Probeer het niet.” Maar na verloop van tijd blijken ze signalen van groei te zijn. Elke spanning betekent dat je uit oude comfortzones stapt. Elke pijn betekent dat je beweegt naar nieuwe rollen en mogelijkheden.

Mijn verhaal delen was niet alleen een verhaal vertellen. Het was en is mijn stem terugpakken. The Homeostasis Foundation starten ging niet alleen over verandering creëren. Het gaat over leven in mijn roeping, zelfs wanneer ik bang ben. Schaamte, angst, twijfel, verdriet en onzekerheden kunnen ons stil maken. Ze verkleinen onze stem en onze aanwezigheid, en houden dromen klein. Maar als we luisteren, geven ze ook helderheid:

Wat is belangrijk genoeg om je ongemakkelijk te maken?Wat is het risico van kwetsbaarheid waard?Wat heeft God in jou geplant dat wil groeien, zelfs in onvolmaakte grond? Nu we werken aan het realiseren van onze eigen zorglocatie, komen angst, schaamte, twijfel, verdriet en onzekerheden bijna dagelijks terug. Maar ik kies ervoor om door te blijven gaan. Omdat eerdere situaties mij hebben laten zien hoe ik ze kan gebruiken als steppingstones en dat ze tekenen zijn dat het uiteindelijk altijd ten goede zal werken.

Als je niet weet wat je met deze gevoelens moet doen, probeer dit: “Ik zie je. Dank je voor het signaal. Maar ik ga toch verder, met Gods hulp.”

Schaamte, angst, twijfel, verdriet en onzekerheden kunnen deel zijn van de reis, maar ze zullen nooit de bestemming zijn. Ik deel dit niet omdat ik ze heb overwonnen, dat heb ik niet. Ik deel dit omdat ik ervoor kies om vooruit te gaan ondanks hen. Omdat ik vertrouw dat als God mij hier heeft gebracht, Hij mij er ook doorheen zal dragen, ook deze keer.