Ik heb altijd graag gegeven. Het zit in mijn botten, deels karakter, deels opvoeding, deels een onuitgesproken overlevingsvaardigheid. Toen ik jonger was, kwam het zo natuurlijk om mezelf in anderen te storten. Ik was de helper. Degene die opdaagde. Degene die stilletjes ja zei, zelfs als ik moe was, zelfs als het pijn deed, zelfs als niemand dankjewel zei. Ik dacht er niet veel bij na. Zo was ik nu eenmaal: de pleaser, de overgever, degene die nooit een last wilde zijn. Lang

Ik geloofde vroeger dat er maar één manier was om te groeien. Een netjes aangelegd tuinpad met perfecte timing, ideale omstandigheden en de goedkeuring van anderen. Lange tijd probeerde ik ook te voldoen aan de standaarden van de maatschappij en de verwachtingen van de mensen om mij heen. Ik geloofde dat als ik maar hard genoeg werkte, me goed gedroeg en het pad volgde dat anderen goedkeurden, ik eindelijk zou voelen dat ik erbij hoorde. Net als een tuinbloem probeerde ik mez

Ik heb een achtergrond vol trauma. Lange tijd begreep ik niet waarom mijn verleden zo zwaar voelde, waarom het mijn kijk op mezelf, mijn relaties en de wereld zo vormde. Maar nu geloof ik dat God mij op deze reis heeft gebracht juist vanwege dat verleden. Toen we ons huis 4 jaar geleden openden, begonnen we als een gezinshuis. We dachten dat we klaar waren om voor anderen te zorgen vanuit een gezonde plek, omdat we persoonlijk werk hadden gedaan en ons zo goed mogelijk hadde