Gezinshuis Homeostasis is officieel gesloten

Op 28 juli 2026 hebben wij officieel ons gezinshuis Homeostasis gesloten. Toen we die dag de deur achter ons dichttrokken, voelde dat onwerkelijk. Ik wist eerlijk gezegd ook niet zo goed hoe ik mij moest voelen. Ook al wisten we al een tijdje dat dit moment eraan zat te komen, het is toch anders wanneer het daadwerkelijk zover is.

Toen Rockey en ik begonnen met The Homeostasis Foundation, hadden we al langer de droom om een plek te creëren waar kinderen die tijdelijk of voor een langere tijd niet thuis konden wonen zich welkom en gezien zouden voelen. Op 19 april 2022 begonnen we officieel in loondienst bij het Leger des Heils en openden we gezinshuis Homeostasis.

Als ik nu terugkijk, besef ik pas hoe groot de stap eigenlijk was die we toen namen. We waren jong, hadden een duidelijke visie en vooral heel veel enthousiasme om iets voor anderen te kunnen betekenen.

Viereneenhalf jaar lang was ons huis niet alleen ons huis. Het was de plek waar kinderen woonden die niet thuis konden wonen. Binnen hetzelfde pand woonden ook jongeren en jongvolwassenen die via het kamertrainingscentrum semi-zelfstandig woonden. Zij hadden hun eigen ruimte en verantwoordelijkheden en konden begeleiding krijgen wanneer dat nodig was.

Ons dagelijks leven bestond uit zorgen, begeleiden, koken, gesprekken voeren, grenzen stellen, samen lachen en soms ook moeilijke momenten doormaken. Het werk speelde zich letterlijk af in ons eigen huis.

In 2023 begonnen we daarnaast met activiteiten voor kwetsbare ouderen die in het complex tegenover ons woonden. Ook het netwerk van de kinderen kwam steeds vaker over de vloer. Ouders, familieleden en andere betrokkenen werden onderdeel van het gezinshuis.

Hierdoor ontstond er steeds meer contact tussen verschillende mensen en generaties. Langzaam begon ik te merken dat gezinshuis Homeostasis zich ontwikkelde tot iets dat groter was dan alleen een gezinshuis.

gezinshuis Homeostasis groeide langzaam uit tot wat we nu communityhome Homeostasis noemen.

Eind 2023 en begin 2024 begonnen we met het realiseren van The Green Garden. Een communitytuin waar mensen kunnen samenkomen, leren, werken en genieten van de natuur. Inmiddels is de tuin een belangrijk onderdeel van onze community geworden. Er zijn fruitbomen, kruiden, groenten, bloemen en verschillende andere planten. Daarnaast zijn we bezig met de verdere ontwikkeling van onze werkruimte, creatieve ruimte, coaching en counseling en nieuwe activiteiten binnen onze community.

Als ik terugkijk, vind ik het mooi om te zien hoe dit allemaal is ontstaan. We begonnen met een droom voor een gezinshuis en gedurende de jaren groeide deze droom steeds verder. Tegelijkertijd was deze manier van leven ook intensief. Viereneenhalf jaar lang woonden en werkten we op dezelfde plek. Je huis was je werkplek, maar je werkplek was ook je huis. Toen ik een ernstige infectieziekte opliep, beseften we dat we een keuze moesten maken. De manier van leven die we hadden, konden we niet meer op dezelfde manier voortzetten.

Dit was geen makkelijke conclusie. We hadden jarenlang met veel liefde en inzet aan het gezinshuis gewerkt. Toch moesten we eerlijk kijken naar onze toekomst en naar de vorm waarin we verder wilden.

Uiteindelijk besloten we om het gezinshuis te sluiten. Dit betekent niet dat onze visie is verdwenen. Integendeel. We willen juist verder bouwen aan wat er in de afgelopen jaren is ontstaan.

Daarom gaan we verder als communityhome Homeostasis, zonder gezinshuis Homeostasis.

De komende periode willen we communityhome Homeostasis verder professionaliseren. We willen verder bouwen aan The Green Garden, onze werkruimte, de creatieve ruimte, coaching en counseling en nieuwe projecten. Dit nieuwe hoofdstuk geeft ons ook de mogelijkheid om opnieuw te kijken naar wat we willen en hoe we dit willen vormgeven. Niet alles hoeft meer tegelijk. We willen bewuster kijken naar wat bij ons past, wat onze community nodig heeft en waar we onze tijd en energie in willen steken.

Wanneer ik terugdenk aan de afgelopen 4,5 jaar, denk ik aan de kinderen die bij ons hebben gewoond. Aan de jongeren van het kamertrainingscentrum die stappen richting zelfstandigheid hebben gezet. Aan hun ouders, familieleden en andere mensen uit hun netwerk. Aan de ouderen tegenover ons, de mensen uit de buurt en de vrijwilligers die onderdeel zijn geweest van deze periode. Maar ik denk ook aan de gewone dagelijkse momenten. Samen eten. Gesprekken aan tafel. Even naar buiten. En alle kleine momenten die je op dat moment misschien niet zo bijzonder vindt, maar waar je later toch aan terugdenkt.

Ik denk aan de vakanties die we samen hebben meegemaakt. Aan de uitstapjes, de momenten van gezelligheid en alle dingen die we samen hebben beleefd. Daarnaast denk ik aan alle donateurs die ons de afgelopen jaren hebben gesteund. Dankzij hun steun hebben we zoveel kunnen realiseren. En ten slotte denk ik aan God. Ik ben vooral dankbaar voor Hem, omdat Hij ons door iedere situatie heen heeft gedragen. Ook op de momenten waarop we zelf niet goed wisten hoe we verder moesten, hebben we mogen ervaren dat Hij er was.

Ik weet nog steeds niet precies hoe ik mij voel nu dit hoofdstuk is afgesloten. Maar voor nu ben ik vooral dankbaar voor alles wat we hebben mogen meemaken en voor alles wat we in deze jaren hebben geleerd.

We nemen die ervaringen mee naar ons volgende hoofdstuk. Gezinshuis Homeostasis stopt hier, maar communityhome Homeostasis gaat verder. En ik ben benieuwd wat God met deze volgende fase voor ons in petto heeft.