Leren om te zitten met mijn emoties.

In mijn vorige blog deelde ik dat ik het gevoel had dat iets nieuws me riep. Iets dat meer in lijn ligt met wie ik vandaag ben. We zijn nu stap voor stap iets aan het opbouwen dat weerspiegelt wie we nu zijn. Maar hoe meer ik hierover nadenk, hoe meer ik besef dat er een fase zit tussen waar ik vandaan kom en waar ik naartoe ga. Een tussenfase die zowel spannend als verwarrend aanvoelt. Een fase waarin we het oude zijn ontgroeid, maar nog niet volledig zijn aangekomen op de plek die God voor ons heeft voorbereid.

Het kan ongemakkelijk voelen, onzeker, zelfs een beetje alsof je verdwaald bent. Omdat we niet weten wat er om de hoek ligt of welke stap we als volgende moeten zetten. Maar deze tussenfase is niet iets om bang voor te zijn, het is iets om te omarmen. Dat blijf ik mezelf herinneren. Juist in deze fase gebeurt er namelijk iets betekenisvols. Dit is de plek waar onze gevoelens rauw en eerlijk zijn. We voelen het gewicht van het verleden en de aantrekkingskracht van de toekomst, zonder precies te weten wat ons te wachten staat. En ja, dat kan beangstigend zijn. Maar wanneer we onszelf toestaan om bij die gevoelens stil te staan, om ze de tijd te geven, om ze echt te voelen zonder ze meteen te willen oplossen, creëren we ruimte voor groei. Er zit iets heiligs in dit wachten.

Ik heb gemerkt dat God vaak het dichtstbij voelt in momenten van onzekerheid. Niet altijd door duidelijke antwoorden, maar door Zijn aanwezigheid. Hij wandelt met ons het onbekende in, leert ons, vormt ons en helpt ons groeien. En soms horen we Zijn stem het duidelijkst wanneer wij zelf de antwoorden niet hebben.

Wat ik leer, is dat het oké is om te vertragen. Om niet vooruit te haasten. Om angst, twijfel, hoop en spanning er allemaal te laten zijn. Alles mag er zijn. Want juist door deze emoties te voelen, zelfs wanneer ze zwaar zijn, worden we voorbereid op wat komen gaat. We worden gevormd, ook al kunnen we dat nog niet volledig zien.

Ik denk dat velen van ons hebben geleerd om onze gevoelens soms te vermijden, onszelf af te leiden, te doen alsof alles goed gaat. Maar emoties verdwijnen niet zomaar. Ze blijven onder de oppervlakte en beïnvloeden hoe we ons voelen, hoe we ons verhouden tot anderen en hoe we naar onszelf kijken. Wanneer we ongemak negeren, verliezen we helderheid. We worden onrustiger, reageren sneller en missen de lessen die in deze fase verborgen liggen. Vermijding vertraagt de groei die eigenlijk bedoeld is.

Dus ik leer, langzaam en soms onvolmaakt, om de dingen te omarmen zoals ze zijn. Om eerlijk te zijn naar mezelf. Om alles te voelen en erop te vertrouwen dat er een doel zit in dit alles.

Misschien herken je dit. Misschien zit jij in je eigen tussenfase. Een plek van verandering, onzekerheid, niet-weten. Mijn uitnodiging aan jou is dit: sta even stil. Haal diep adem. Voel wat er is. Stel jezelf de vragen:

Wat voel ik echt? Waar in mijn leven ben ik nog niet aangekomen? Wat vind ik moeilijk om los te laten, terwijl ik weet dat het me tegenhoudt?

Het is oké om niet alle antwoorden te hebben. Het is oké om onzeker te zijn. Het is oké om dankbaar te zijn voor wat er is, terwijl je verlangt naar iets nieuws. Want zelfs in het wachten, in deze tussenfase, is God aan het werk. Hij vormt je, bereidt je voor en leidt je zachtjes naar wat voor je ligt.

Deze tussenfase is een hoofdstuk in jouw verhaal. Niet het einde, maar een noodzakelijk onderdeel van de reis. En je staat er niet alleen voor.

Dus laten we deze fase omarmen. Laten we de tijd nemen om te voelen, te groeien en te leren. Want aan de andere kant van deze tussenruimte wachten helderheid, vreugde en een leven dat meer in lijn is met wie we werkelijk zijn.